TerugGa terug
  • Laatste reactie: 7 juni 2013
  • Aantal reacties: 2

Heeft u ook het gevoel dat doel en middel in tijden van crisis voortdurend door elkaar worden gehaald? Dit met alle vreselijke gevolgen van dien. Was strand Blijburg nog een vooruitgeschoven kwaliteit om de Amsterdammers ‘tijdelijk’ te laten zien hoe gaaf wonen in IJburg kon worden. Tegenwoordig struikel je over dit soort tijdelijke invullingen; geel geverfde stoepen, steigerhouten luchtbruggen en omgebouwde containers die als paddenstoelen uit de grond schieten. Over de esthetische waarde ervan zullen we het niet hebben, wel over de schade die het de ontwikkeling van de stad toebrengt.

Goed onthouden: tijdelijkheid als middel geeft gebieden toekomst, tijdelijkheid als doel zet gebieden op slot.  Zonder visie op een meer permanente invulling van de ruimte, wordt er geen waarde gegenereerd, maar juist waarde vernietigd. En zo wordt de tijdelijke impuls een permanente ergernis. Het is alsof je de slingers die bedoeld waren om je verjaardag op te leuken, gewoon laat hangen. Net als de kerstverlichting en de kerstboom. Want: die staat toch eigenlijk best aardig bij het raam?

Laten we opstaan, ons vak weer serieus nemen en de ‘tijdelijkheid’ duurzamer en slimmer inzetten. Gebieden ontwikkelen zich immers door de tijd heen. In de tussentijd zijn ze dus altijd af! Als we de term ‘tijdelijkheid’ gebruiken, zeggen we eigenlijk dat het ook weer snel voorbij is of moet zijn. Beste vakgenoten: dat mag nooit een uitgangspunt zijn! De kunst en opdracht is om te accepteren dat we gezamenlijk ‘geduld’ ontwerpen. En dat kan, écht!

  1. Stel eerst je gebiedsconcept en faseringsstrategie met lange termijn visie vast. Stel vast welke ruimtelijke en kwalitatieve kaders in de openbare ruimte nodig zijn om deze visie te faciliteren. Bedenk welk type tijdelijke initiatieven en/of pioniers je nodig hebt om als een vliegwiel te fungeren.
    .
  2. Wees niet bang voor sloop van niet her te gebruiken gebouwen; laat ontwikkelruimte zien en trek het gebied open. Richt lege kavels tijdelijk in, als aantrekkelijk openbaar grasveld bijvoorbeeld. Zo realiseer je een kwalitatieve plek waar tijdelijke initiatieven een plek hebben.
    .
  3. Geef vroegtijdig, betaalbare en kwalitatieve impulsen aan het openbaar gebied. Impulsen die blijvend kunnen zijn tijdens de gehele ontwikkeling van een gebied. Volwassen groen kan een ideale aanjager van zo’n ontwikkeling zijn.
    .
  4. Faciliteer en begeleid betrokken ‘kartrekkers’ die een plek willen in de her te gebruiken gebouwen. Betrek ze en vraag ze mee te werken aan de lange termijn visie.
    .
  5. Ga vanaf het begin voor een veilig, mooi ingekaderd en ingepast gebied. Zo belonen we de pioniers voor hun moed en besparen we ze een ondankbaar bestaan in een bouwput of op kale modderkavels.

Ja, ‘geduld ontwerpen’ wordt weer een ‘schone zaak’. Als het aan ons ligt in ieder geval!

2 Reacties op Het ‘ontwerpen van geduld’ is een ‘schone zaak’

Geef een reactie